Katmerlenmiş bir gül gibi açıldı önümde sayfalar
Elim mürekkep, elim hikâye
Avcumda bi mum
Arada üflemişim gibi savruluyor
Kendime hayret ediyorum
Bir rüyâ eşiğinde gibi
Ama yine de bilmiyorum ki niye
Sesimin sessizliği çınlıyor gökyüzünde
Mektuplar yazıyorum
Şimdiden ve gelecekten havadisler
Boşlukta uçup giden, unutulan
Kelimelerden değil, hiçbiri
Kimi zaman kendi etrafında seyreyleyen
Ama aslen âlemlerde dağılan
Daîmi bir aşinalık var
Kâh çocukluğum
Kâh o en muhteşem yolculuğun
Dönemeçlerinde saklı
Aklımın peşine düşüyorum
Gözlerimle her an
Buğulu camlara yazılar yazar gibi
Gözlerimi hare hare yaşlardan atlatıyorum
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder