Denizden yana beri
Çokça minare gölgelerine doğru ileri
Bir sabahın şaşkınlığıyla omuzlarımda
Ellerimle yüzümü kapatmış
Gündüzün türlü rüyâlarıyla hoş
Ve havanın rahiyâsıyla sarhoş
Almış başımı gidiyordum
Issız kaldırımlarda
Hayâli bir kuş olmuş
İçten içre, nicedir bir şarkı söylüyordum
Kimse duymuyordu ya sesimi, en çok ona seviniyordum
Sayfaların arasında kurtulmuş
Noktaların bir araya geldiği bir an geldi
Bu defa yüzümü göğe kaldırdım
Parıldayan bir havadaydı gün
Gözümdeyse pek tatlı bir tavır taht kurmuştu
Kâlben sabit, aklen çelebi bu kaçıncı saatiydi ömrümün
Sonsuzluğun içinde bu hangi sonbahardı
Vuslat en bilinmeyen an’a denk ise
Kaç nefesi kalmıştı gönlümün
İçten içre, nicedir ben
Bu şarkıyı söylüyordum
Tüm kâinat şehâdet ediyordu
Ben en çok buna seviniyordum.