Çiçek gibi uzanmış, nice Arnavut kaldırımlarına bastı ayaklarım
Hiç birinin izini silmedim ki ben; en derininden, en yüreğimden
Silip süpürdü eteklerim, arkamda bıraktığım nice sonbaharlar soludum
Belki onlar son değildi, herşeyin ilkiydi, başlangıcıydı
O içimdeki en olurundan ve en yorucu, bir o kadar da en büyük patlamalardı
Sabırsızca baktığım renkleri az mı susturdum
Göğsüm gibi ak bir güvercin, uzaktan yakınlaşan sırma bir kanat üzerinde
Seherleri mi gecelere bağlayan bir ince urganı sımsıkı, tutmuştum
Her şey mi bir hâyaldi
Ya ben
Ya ben en şahanesinden bir hayâlperestin ta kendisi miydim?