ÖZLEDİM

Hangi bayram farketmez,

Kalabalığa kalmadan temiz, pak, bayramlıklarımızı giyip bir heyecan bir heyecan sokağa çıkışımızı,

Dere Sokağı’ndan Eşrefpaşa’ya çıkarken köşedeki büfeden, öğleden sonra içilmek şartı ile aldığımız piramit şeklindeki Meysu’larımızı,

Bayram namazına giden dedemin arkasından yıkanmış, mis gibi beton/toprak kokan avluyu,

Namazdan sonra fırından alınmış ve 1 hafta boyunca bir mahalleyi doyuracak kadar sıcacık ekmeklerin köşelerini koparmayı,

Karınca kararınca Allah ne verdiyse hazırlanmış, yaseminin yanındaki kahvaltı sofrasını,

Mahallenin tüm çocuklarının birer birer kapıya gelerek, bayram harçlığı yerine şeker alınca asılan yüzlerini ve sonra hemen, yine tüm saflıklarıyla, şekerleri açıp açıp bir çırpıda yemelerini,

Öğlene doğru konu komşunun akınına uğrayan evde yayılan mis gibi kahve kokusunu,

Öğlen erik’in altında kurulan tahta masada, akşamüstüne kadar kimin kısmetinde ne varsa gelip, yiyip, kalkışlarını,

Demlenen çayının fokurtusunu, sonrasında revani eşliğinde servisine yardım edişimizi,

Bir ara “aaa bakkal” diyip, kapıdan fırlayıp, aşağıdaki bakkaldan aldığımız “çatapata”ları,

Akşama doğru gelen gideni sanki biz ağırlamışcasına bastıran yorgunluğumuzun asıl sebebinin, dün geceden bugünün heyecanı olan o uykusuzluğu,

Ve onca misafire rağmen anneannemin, dedemin ve annemin bitip tükenmek bilmeyen enerjilerine hayranlığımı,

Özledim ben …Hepsini özledim …Herkesi özledim …

Göçenlere selam olsun, ne diyelim …

Hep sevgimle.