KÖŞEBAŞI

Cevaplarından
Yüz düşürmemeye çalıştığım
Bi’ garip hayat varsa
Ki var
Soru sormaları da bırakmalıyım artık

Akılda deryâdan fena aslen
Belki bu yüzden
Kelimeleri kısır kalıyor dilimin

Başımdan bi’ yazma sıyırır gibi
Ayaklarım yönsüz yurtsuz
Güneşe dönüp yüzümü
Bi’ çırpıda denizi tam karşımda bulmuşçasına
Şaşırmak istiyorum

Köşelerinden dönüp bi’ sokağın başındayken
Kolumda hayatımın
O an, o dakika durmuş gibi saati
Hasret neymiş
Ab-ı hayat neredenmiş
Öyle hayâl meyâl fark etmez
Öyle denk gelsin istiyorum

YİNE YENİ YENİDEN / HANGİ BASAMAK

Bi' mazi, bi' gelecek
Ha geldi, ha gidecek
Bütünlük / biraz da sonsuzluk hissiyle
Bilmediğimiz ve hiç karşılaşmadığımız
Önümüze serilmiş
Kimi tadından yenmeyen
Kimi nerden gelip, nerden vurduğu bilinmeyen
Seneler, ömürler ve yüzler

Hayatımızın
Hangi basamağındayız kimbilir

Bu sene de
Umutla, sonsuz bi' istekle
Ben yine hayâller kurmaya devam edeceğim

Hayr'larla gerçekleşmelerini dileyerek / hepimiz adına
Her zaman
Ve hep

TAM TESLİMİYET

Ne çabuk geçti
Daha dün çocuktum oysa
Sokağımızda ayak izim var

Köşedeki ağacın dalında
Belki saçımın bi' teli
Çamların arasında
Şimdi ki gibi sakin oturmuşluğum var

Okumalar arası telaşım
Eşe, dosta selamım
Hâl ve hatrım var

Denizin kenarında gözümün yaşı
Kâlbimin tadı tuzu
Dağılan dalgalar gibi
Herşeyim orda var

Hiç bilemediğimiz kaderin
Ordan oraya yazdığı, çizdiği
Ömrümüzün karış karış örülüşü
Kimi zaman kıyı köşe yıllara süzülüşü
Ve elden bi' şey gelmez pek


Bu hayata
Tam teslim oluşumuz var

PUSULA

Mektupların üzerine pusula koysam
İki yönü gösterir bende
Biri kâlp biri kâbe

Bilinmez, keşifsiz
Hesapsız, koşulsuz
Bi' lisan gibi dilden çıkanları
Hayr'a yorsam hep bu şekilde

Binbir mis çiçekle taçlandırdığım
Dualarımı ve aminlerimi
Yıllarca biriktirdiklerimi
Keşfe çıksam
Ve biliyorum
Bu defa, o kâlp tek bi' yön gösterir
Koskoca âlemde

EŞYA DEĞİL Kİ HİÇ BİRİ

Kapının girişindeki ağacın
Dalı yere eğilmiş bugün
Elim kolum doluydu ama
Uzandım sessizce öptüm bi' yaprağından
Sanki beni duyacak gibiydi

İçerden, penceresi açık odadan
Mavi kepenge değe değe
Keten perdenin ucu
İçerde mi dışarda mı belli değildi
Uzandım ona da, sevdim, gönlü kalmasın

Sandalyelerden biri, diğerlerinden ayrı düşmüş
Farkında olmadan
Üzerinden anneannemin işlediği beyaz minder
Kenarı kıvrılmış
Uzandım düzelttim, yaklaştırdım
Birbirleriyle kaynaştırdım hepsini

Eşya deyip geçmem ben
Yaşama yaşam katan
Ömrü bereketlendiren ne varsa etrafımızda
Ha bir eksik ha bir fazla
Bizle yaşıyorlar ya
Uzanıp sevdim ben hepsini, seveceğim her zaman

BELKİSİZ

Aynı bi' martının karşımdaki çatıda
Yağmur altında durduğu gibi
Düşünüyorum
Başımda bi' gökkubbe olmuş
Fotoğraflar geçiyor
Birini seçip, beğenip, alıp
Türlü hikâyeler kuruyorum
Senli, sensiz, benli, bensiz
Belkisiz

Rengi, âhengi hoşuma gitmezse
İlâveler yapıyorum kendimce
Bi' ağacın bi' dalına
Yüklediğimiz binlerce hayâl gibi
Yakışıyor

Denizli meselâ bi' tanesi
Kâh olanca göz kamaştırıcı mavi
Kâh delice beyaz
Süzülüyor dalgalar dalgalar içinde

Böyle dalıp gitmeleri
Çok seviyorum

Martılı, denizli
Ve
Belkisiz

UFUKSUZ DENİZ

Gecelerin lime lime ettiği
Sözler biriktirdi, mayaladı
Gözlerim

Yine yalınayak, beyazım
Pusulasız ama ezbere
Yürüyorum
Ufuksuz denizlere

Nevâsı şaşmaz
Rüyâlar içinde
Uzanıp başucum kadar
Yakın
Sarılıyorum
Sabırsız hâllere